Dat ik talent heb is volgens mij wel duidelijk maar soms sta ik versteld van mijzelf. Vandaag is zo’n dag. Ik ging aan de wandel in Venlo. Groote Heide om precies te zijn. Het plan was om een bezoek te brenge aan het oorlosgmonument aldaar. Groene route, zei Google. Maar de witte kan ook. De eerste is 4,5 kilometer, de tweede 6.
Ik ging voor de groene route want ik wil nog wel eens van het pad gaan. Wordt de wandeling vanzelf langer. Dat viel op zich mee. Dat langer worden. Alleen had ik kans gezien het hele monument te missen.
Talent dus. Want we hebben het hier niet over een kabouterhuisje maar een fors monument. Aan Toet, die zich binnen tien minuten bibberend in mijn rugzak terugtrok, had ik ook niks. Ik overwoog om naar huis te gaan. Ook omdat het een beetje miezerde en ook van een beetje miezer kan je het knap koud krijgen. Om over nat worden nog maar te zwijgen. Soms ben ik koppig. Vandaag was soms. Ik begon aan de witte route.
Qua omgeving had ik niks te klagen en hoewel het best fris was, bleek het wel fotogeniek weer. Iets dat de bittere pil enigzins verzacht want… ook de tweede keer ben ik straal aan het monument voorbij gelopen. Ondertussen weet ik ongeveer waar het ligt (rechts van die punt net voor het drie kilometer punt) dus met een beetje geluk loop ik er de volgende keer zo tegenaan. Want ja, er gaat een volgende keer komen. Neem dat maar van mij aan.
Koffie Digitalix 