Vriendin heeft geen auto. Nu ben ik niks te beroerd om Grumpy uit te lenen maar aangezien zij ook geen rijbewijs heeft, niet aan haar. Al fietsend en treinend redt Vriendin zich prima. Tot zij, voor medische redenen, met haar 94-jarige moeder op stap moet. Dan belt zij een taxi. Ik weet hoe ouder wordende moeders denken over het wachten op taxi’s. Dat vinden ze niet fijn. Dus zei ik, Ik heb de tijd. Geef maar een seintje, dan ben ik jullie taxi.
Er kleeft één nadeel aan dit aanbod. Oma V. is slecht ter been. Om haar zo veel mogelijk te ontlasten parkeer ik Grumpy achteruit onder de carport. Ik ben alleen geen ster in achteruit rijden. Of file parkeren. Om een paar bijzondere verrichtingen te noemen. De dag dat ik examen deed moet ik mazzel hebben gehad, dat kan niet anders. Heel eerlijk. Als ik een hele straat ter beschikking heb om Grump alvast met zijn kont de goede kant op te zetten, dan zou het nog gaan. Maar Oma V woont aan een smal straatje en de overburen hebben een enorme jeep langs de kant van de weg geparkeerd. De eerste keer raakte ik daardoor een muurtje. Sindsdien ben ik aan het oefenen met achteruit inparkeren en het gaat steeds beter.
Het werd donderdag 20 november. Er stond een taxi-rit gepland. Om 8:30 uur bij Vriendin zijn. Ik had wat moeite met opstaan. Moest eigenlijk mijn haar wassen, weiffelde over een tweede kop koffie maar ineens was het laat en tot mijn groot chagerijn zag ik dat het gevroren had. Douchen werd vervangen door een kattenwasje van 5 minuten. Niet echt lekker wakker krabbelde ik Grump’s ramen schoon. Sneller dan gedacht reed ik de straat uit. Rechtsaf de file in. Linksaf mogelijk de file in. Ik koos voor links en terwijl ik bij het stoplicht voor de oprit van de grote weg stond te wachten zag ik het al. File. En niet zo zuinig ook. Het werd een binnendoortje. Via een, voor vele automobilisten, sluipweggetje. Voor mij de route. Laten we stellen dat ik niet om 8.30 uur bij Vriendin was.
Het tweede deel van de route ging redelijk vlot. Met nog 20 minuten tegaan voordat Oma V in het ziekenhuis moest zijn, parkeerde ik Grump redelijk soepel achteruit onder de carport. Inladen en doorrijden dus. Helaas, geen optie. De thuiszorg was nog aan het werk. Dik twintig minuten later reed ik weg. Miss Google meldde een file. En een omleiding. Ik weet een betere route, zei Vriendin. Via Venlo-Zuid. Tien minuten later reed ik voor de vijfde keer deze week, en Vriendin en Oma V voor de eerste keer, door de tunnel van de Vierpaardjes. Oma V keek haar ogen uit vanwege de toeristische route en de nieuwigheid van de Vierpaardjes.
Ruimt 20 minuten te laat zette ik Vriendin en haar moeder bij het ziekenhuis af en reed door naar huis. Ik had nog maar net mijn tweede kop koffie van de dag op, toen Vriendin appte dat de dokter eraan kwam en dat ze dan al weer naar huis konden. Aangezien het nog steeds retedruk was in Venlo reden we wederom over de Vierpaardjes. Vanaf de andere kant gezien is het ook een mooie tunnel.
Ik had geluk. De auto van de buren stond niet op de oprit, de jeep van de overburen niet meer aan de straat. Het achteruit inparkeren ging dit keer heul soepel. Je zou er overmoedig van worden. Of misschien begin ik het, 40 jaar na het behalen van mijn rijbewijs, eindelijk te snappen.
Koffie Digitalix 