Ooit ging ik wel op vakantie. Onder andere naar zonnigere oorden alwaar ik heftig verliefd ben geworden op de bourgainvillea. Hoe groter en wilder, des te beter. Voor mij zeggen die roze bloemen zonnige zuiden.
Vijf jaar geleden ging ik voor de eerste keer over tot de aanschaf van een B-villea in pot. Het was een noodgreep. Al het Nederlandse winterharde spul had de geest gegeven. Iets met balkon op het zuiden en het westen met de neiging een bakoven te worden. Voor mijn gevoel zou de B-villea zich helemaal thuis voelen op mijn balkon. Helaas. De B-villea bleek net als de violen en rozen geen liefhebber van standje Sahara.
Over het algemeen, stoot zelfs een ezel zich slechts eenmaal aan een steen. Ik dus vaker want elke zomer zei ik ik doe het niet meer en elke zomer zwichtte ik voor een B-villea. Die een week stond te pronken en dan overging tot verbranden.
Het exemplaar van dit jaar was groter en minder straks opgebonden. Dat lijkt het ei van Columbus te zijn want … de B-villea heeft zomaar een zomer overleefd. Niet alleen dat, de plant is duidelijk groter en wilder geworden en er zitten zelfs nog een paar bloemen in.
En nu vraag ik mij af: heeft die tropische verrassing enige kans van overleven wanneer het winter wordt? We gaan het meemaken.
NB. De witte bloemen op de foto zijn van het balkon van de bovenbuurman komen waaien. Normaal laten alleen de (kunst)bloemen los, dit keer een hele tak. Zegt Zoon, Kijk eens wat een mooie tak met bloemen. Misschien kan je die wel stekken. Echt, het is een schatje maar soms. Maar de bloemen zijn mooi, en zo heb ik de hele winter iets ‘bloeiends’ op het balkon.
Koffie Digitalix 