Ondanks dat er genoeg leem/klei van mijn kleren spoelde om niet alleen een asbak maar ook een bijpassende fruitschaal te kleien bleek het schoonmaken van de zooi een pies of keek. Gewoon 100 keer een emmertje met water vullen en spoelen maar.
Mijn schoenen voelde als een ander verhaal. Maakte dat mijn hersenen blokkeerde. Ik wandelde naar de stad op zoek naar nieuwe wandelschoenen. Zag een paar, maar die waren een klein beetje te groot. Of mijn sokken waren te dun. Dat kan ook. Ik kocht ze niet want morgen maak ik de andere schoenen schoon. Blokkade dus. En een zwarte deken.
Het feit dat ik geen wandelschoenen ter beschikking had maakte ook dat ik niet ging wandelen. Want ik wil mijn dr Martens of mijn sneakers niet vies maken. Alsof die vies worden wanneer ik over de dijk wandel. Volgens mijn hoofd was over de dijk wandelen geen wandelen. Echt wandelen doe je in een bos. Met veelbelovende paadjes en verrassingen.
Heb ik wel eens gezegd dat ik bij tijd en wijle gek word van mijzelf? Zo niet, bij deze.
Maandag deed ik twee dingen. Ik kocht een nagelborsteltje zodat ik bij een beetje weer het balkon op kan gaan om de gedroogde leem van mijn schoenen te borstelen. Of te schrobben. De tijdmachine is niet bang voor water. Later die middag wandelde ik naar de stad om toch een tweede paar wandelschoenen te kopen. Niet omdat ik bang ben dat ik de oude schoenen niet goed schoon krijg (ik trek de veters altijd heel strak aan waardoor de binnenkant nog redelijk schoon is) maar wel omdat ik weet dat het schoonmaken wellicht langer gaat duren dan gewenst is… omdat mijn hoofd heeft besloten dat je alleen maar kunt wandelen wanneer je wandelschoenen hebt.
In de wetenschap dat ik bij Scapino zeker zou slagen liep ik eerst bij Van Haren binnen. Alwaar ik een paar prachtige zwarte wandelschoenen (met roze highlights) zag staan. Nou ja, ik zag één exemplaar in maat 39 en drie dozen met daarop (en daarin) de maten 40, 41 en 42. Maar gene 39. Toch pastte ik de schoen, werd blij en ging toen, samen met een medewerkster op zoek naar de doos met de andere schoen. Om nog blijer te worden want op één been kan je niet lopen en hinkelen gaat mij niet meer zo best af.
Zoals op de foto te zien is de missie geslaagd en nu ben ik de trotse bezitster van twee paar wandelschoenen. De kans dat ik in de maand december mijn wandeldoel ga halen en mijn oude schoenen schoonmaak is dankzij deze aanschaf met 100% gestegen.
Echt… je zal maar zo’n hoofd hebben.
Koffie Digitalix 