Zoals wel meer mensen schuim ik nog wel eens over social media. Van de week stuitte ik op een berichtje van een jonge moeder. Een Amerikaanse. Ik ben nog aan het bijkomen van alle haatreacties die ik heb gekregen nadat ik met de wereld heb gedeeld dat ons zoontje voor kerstmis een speelgoedkeuken heeft gekregen. Schijnbaar een reden om jeugdzorg in te schakelen want dit is in de ogen van velen kindermishandeling. Wij maken ons kindje ‘gay’.
Ook onder dit bericht volgde meerdere haatreacties en niet alleen van Amerikanen. Zo’n 15-30% van de wereldbevolking schijnt nog steeds niet te snappen dat homoseksualiteit (net als trans, bi etc) geen keuze is maar aangeboren. Je bent het of je bent het niet. Punt. Iemand schreef, Mensen die denken dat homoseksualiteit (etc) een keuze is zijn vermoedelijk zelf homoseksueel en maken de keuze (uit angst voor mensen zoals zij) niet uit de kast te komen. Het zou zomaar kunnen.
Maar goed, terug naar de speelgoedkeuken. De opmerkingen. In 1996-97 woonde wij als gezin in Indiana, US of Ee. Zoon was net drie toen hij daar naar de peuterspeelzaal ging. Thuis speelde hij heel veel met een ieniemienie speelgoedkeukentje. Op de crèche waren de wasmachine, droger en strijkplank favoriet. Bij het wegbrengen/ophalen zag ik een aantal andere ouders regelmatig misprijzend naar Zoon en mij kijken. Een deel van dit, laat ik het wantrouwen noemen, gedrag kwam voort uit het feit dat wij uit het buitenland kwamen. Niet Amerikaans waren. Dus niet wisten hoe de wereld in elkaar steekt en nog in de Middeleeuwen leefde.
Enfin, omdat iedereen wist dat Zoon dat buitenlandse kind was, was het voor de collega van partner niet moeilijk om Zoon te plaatsen. Hij bekeek het tafereel van een driejarige jongen die kleding van wasmachine naar droger verplaatste om aansluitend te gaan strijken in opperste staat van afgrijzen. De volgende dag kwam partner thuis en vertelde dat hij een ongelooflijk achterlijk gesprek met een Neanderthaler had gehad. De collega had hem benaderd en had hem, 100% overtuigd van zijn gelijk, aangesproken op het feit dat partner het goed vond dat ik, een vrouw, Zoon rode, oranje, groene en weet ik veel wat voor kleuren kleding aantrok, maar nooit blauw, en dat ik Zoon, die ooit een stoere man moest worden, liet spelen met meiden speelgoed. Je vrouw is een homoseksueel van hem aan het maken. Wetenschappelijk bewezen, aldus de collega.
Enfin, Zoon hield aan dat gesprek een mooie, grote speelkeuken over zodat hij niet meer op z’n knieën voor het aanrecht hoefde te koken, en de collega is dit gesprek met partner nooit meer aangegaan.
Waar ik dus echt verdrietig van word is dat dertig jaar later dit soort Neanderthaler ideeën nog steeds de ronde doen, geloofd worden, en niet alleen door de oudere generatie. Maar goed, als je bedenkt dat Pythagoras in 500 voor Christus al veronderstelde dat de aarde rond is, een groot deel van de mensen in de Middeleeuwen dit ook al begreep en er nu nog flat earthers zijn… ben ik bang dat we, de mensheid, nog een lange weg te gaan hebben voordat iedereen volledig up-to-date is.
Ik blijf mij verbazen over wetenschap-ontkenners. En jij?
Koffie Digitalix 