What’s new? zou ik bijna schrijven. Helemaal niets. Gebeurt wel vaker. Dit keer had het betrekking op mijn koffie. Eén smaakje. Istanbul. Die, volgens het winkelpersoneel van de N-winkel in Maastricht uit het assortiment was. Iets waar Vriendin achter kwam toen zij, gewapend met een door Zoon doorgestuurde foto van de 5 smaken die wij maandelijks drinken, de N-winkel binnen wandelde.
Het was een verlaat verjaardagscadeau. Met koffie (en een pen!) zit je bij mij altijd goed. Dat één van mijn favoriete smaken uit het assortiment ging vond ik minder. Niet eens zozeer vanwege de smaak. Ja, ik vind de koffie lekker, maar bij N verkopen ze meer heerlijke koffietjes dus… een vervanger vinden is niet zo moeilijk.
Het ging mij vooral om de herinnering. Altijd wanneer ik een Istanbul capsule gebruik denk ik aan Groningse Vriendin. Ooit mocht ik samen met haar Istanbul beleven. Even een momentje apart maar toch samen. Sinds haar overlijden een iets langer momentje. En nu… nu moest ik iets anders verzinnen om even bij haar te zijn. Ik overwoog al om aan de thee te gaan. Terwijl thee in mijn ogen een drankje voor zieke mensen is. Maar zij zwoor erbij.
Tien cupjes had ik nog. Ik heb ze niet echt verstopt maar ik weet zeker dat het laatste exemplaar dat ik zojuist heb gepakt, mijn nummer 9 was. Dus toch een beetje verstopt.
Zondag bestelde ik nieuwe koffie. En wat denk je. Ik kan Istanbul nog steeds bestellen. Online only! Ik heb meteen 50 herinneringen in het winkelmandje gegooid (en betaald). De paniek was voor niets.
Foto: GV en ik op de Galatabrug (Istanbul)
Koffie Digitalix 