Mijn koffie-hofleverancier heeft de gewoonte om de bij hun bekende koffieverslaafden en grootverbruikers hiervoor te belonen. Soms in de vorm van forse korting bij afname van een nog forsere hoeveelheid zwart goed, vaak in de vorm van een hebbedingetje. Als rechtgeaarde minimalist haat ik deze gadgets. Vaak moet je een code invoeren om het cadeautje te krijgen (doe ik niet); soms is er geen ontkomen. De meeste van de hebbedingetjes in de laatste categorie eindigen ongebruikt bij de kringloop. Denk hierbij aan mokken die niet in mijn kleurschema (of smaak) vallen; opschenkbekertjes waarvan ik het nut niet inzie. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ooit kreeg ik van mijn koffie-hofleverancier een koffielepel. Volgens hen. Volgens mij te groot om koffielepel te zijn, te klein (maar ook te groot) om als dessertlepel dienst te doen en gewoon onhandig. Vooral in die kleine mokjes van mij. De lepel lag naast mooi te wezen ook dwars.
Kijk, ik weet niet of ik op het spectrum zit, maar ik heb een favoriete lepel. Meerdere trouwens. De soeplepels van mijn couvert (9-delig inclusief botermesjes, gebaksvorkjes, gebaksmesjes, vismessen en zo kan ik nog wel even doorgaan; zeg dat je oud bent zonder dat je zegt dat je oud bent) vind ik te groot voor dagelijks gebruik. Als wij iets eten waar je een lepel voor nodig hebt (zo ongeveer alles) ga ik voor de bij het couvert horende dessert lepels. IJs eet ik met een niet bij het couvert horende sjieke koffielepel; diezelfde lepels, of een van de wel bij het couvert horende koffielepels, gebruik ik wanneer ik cappuccino of latte maak. De theelepeltjes gebruik ik wanneer ik medicijnen om moet roeren of een eitje eet.
Voor hen die denken, waar gaat dit blog heen, ik ben er bijna. Mijn yoghurt eet ik met een kinderlepel. Ooit gekocht voor Zoon. In tweevoud. Iets kleiner dan die van de dessert set en in mijn ogen de perfecte lepel om yoghurt mee te eten. Twee exemplaren dus. Standaard zit er één in de vaatwasser. Standaard ben ik op zoek naar nummer twee. Standaard pak ik die #$%^&UI koffielepel van de koffie-hofleverancier.
But no more. Tijdens het poetsen van de keuken liep ik ook even de bestek la na. Is alles wel goed schoon uit de vaatwasser gekomen, ligt alles op de juiste plek*). Je kent het wel. Of niet. Aan het eind van het rangschikrondje had ik alleen nog die enen #$%^&* lepel over. Peinzend nam ik de opties door. Bij de opscheplepels? Nope, te klein. Het zelfde geldt voor de soeplepels. Bij de dessertlepels zou kunnen maar levert hetzelfde issue op. Kringloop, zei mijn peinzende ik. Dacht het toch niet, dacht mijn pragmatische ik. We gaan niet 1 lepel inleveren bij de Kringloop. Hier laten liggen tot ik meer spullen hebben… dan vergeten ik de lepel. Ik pakte de lepel en kiepte deze zo de prullenbak in.
Ik weet het. Niet erg groen van mij. Maar de rust in mijn hoofd is heel wat waard. Heb jij een favoriete lepel?
*) Ja, er zijn spullen die een vaste plek hebben anders ben ik ze altijd kwijt; ooit stonden de speciaal bierglazen op alfabet; je kan maar een afwijking hebben. 😉
Koffie Digitalix 