Tussen neus en lippen door zegt Rozi, Je krijgt de groeten van Ariel. Ik kijk het olifantje verbaasd aan. De groeten van wie? Ariel dus. De kleine zeemeermin. Een toevallige ontmoeting, aldus Toet. Yeas, wai woas on duh wee too de Mari-anen-trog-trench end.. Ik onderbreek het beertje. Jullie waren waar? Marianentrog? Het diepste punt in de oceaan? Hoe.. ??
Welll, begint het beertje.. Moeltje wilde weten waar de vissen wonen. En hoe vissen wonen, neemt Toet het verhaal over. Soa, wai went to duh Maas… but wai sag no fisshies. Het beertje kijkt verdrietig. Dus ik zeg, neemt Toet het verhaal weer over, de vissen zijn vast bang voor alle vogels die hier rondvliegen, want er vliegt nogal wat. Rozi wordt acuut wit rond de neus en piept, Er dook een zeemeeuw op mij af. Een zeemeeuw. In Venlo. Ik zag ook een paar reigers, een aalscholver en een havik of zo. In ieder geval een biddende roofvogel.
In de Maas op zoek gaan naar vissen leek mij niet veilig, bromt Toet. Soh wai hef gedaan os eigen rieseeurg end wai hef ontdekt det duh Mari-thigy is duh deepest point in duh osjun. End wai hef ofcourestuurlijk duh license to reis to the wee back time.
Dat is precies wat wij hebben gedaan, knikt Rozi. Wij zijn naar de Trieste gereisd en hebben ervoor gezorgd dat wij aan boord waren toen Jacques en Don aan hun afdaling begonnen. Drie knuffels kijken mij verrukt aan. Duh under-the-sea-boat hef a big raam so wai hef sien so menie fishies. So nais. Ik wil iets zeggen maar Toet is mij voor. We hebben er voor gezorgd dat Jacques en Don ons niet hebben gezien, ben maar niet bang. Maar toen dat stuk glas brak, terwijl we al bijna vier uur aan het zinken waren, en zij een beetje in de paniek schoten, hebben wij van de gelegenheid gebruik gemaakt om even de oceaan in te flitsen en … nou ja, we kwamen Ariel en Sebastiaan tegen.
Wai sain not so heel long out-of-the-sinking-boat geweest, mompelt het beertje. Ai wist not det woater is so heavy. Ai doe not hef lungs bud adem breaden in duh woater was not nais. Rozi knikt. Het is er ook erg nat. Er was geen uitwringen aan. Het olifantje giebelt. De Trieste lag ongeveer 20 minuten op de zeebodem toen wij terug naar binnen kwamen, doet Toet een duit in het zakje. Natuurlijk lieten wij toen wel een waterspoortje achter en Jacques en Don…. Toet grinnikt even. Nou ja, ze dachten natuurlijk dat ze water maakte en zijn acuut aan de weg naar boven begonnen. Dat ging sneller dan het zinken.
Bud wai hed it wel gesien end ai noaw now how duh fishies live…
Dat stijgen maakte dat mijn oren en slurfje plopte, en we waren nat en het was koud in die duikende boot dus zijn we naar huis geflitst.
Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Waar en hoe wonen de vissen? vraag ik aan de jongens Euh… onder duh water in duh wet stuf, zegt het beertje op een toon die duidelijker dan duidelijk zegt wat ben jij dom zeg, dat weet toch iedereen! Ik zeg niks.
Toet, Rozifantje en Moeltje zijn drie magische knuffels met een eigen willetje. Toet is van oorsprong een CliniClown muis, Rozifantje is een creatie van Appelig en daarmee one of a kind. Moeltje is in 1997 in de rugzak van Zoon mee naar Nederland gekomen en verblijft hier sindsdien min of meer illegaal.
Koffie Digitalix 