Officieel ben ik volgens mij een avondmens. Denk ik. Zeker weten doe ik het niet. Doordat ik, net als zovelen van ons, sinds mijn vierde op tijd op moet staan om ooit naar school, en later naar mijn werk, te gaan ben ik mijn natuurlijke ritme verloren. Na de geboorte van Zoon was elk gevoel van ochtend/avond mens zijn verdwenen en wilde ik vooral op tijd naar bed.
Iets dat met kinderen lukt tot het moment dat zij pas naar bed gaan op een later moment dan jij acceptabel vindt. Iets met heel even alleen willen zijn zonder een mama-karaoke-machine in de buurt waardoor je eigenlijk te laat naar bed gaat. Met, in mijn geval vanwege het vroege opstaan, slaapgebrek tot gevolg.
Tot die dag dat Zoon officieel volwassen werd en ik zoiets had van, je bent oud en wijs genoeg om zelf te bepalen hoe laat je naar bed gaat. Ik ga nu!
We hebben een ritueel ontwikkeld. Merk ik. In twee varianten. Variant 1 is makkelijk. Ik wil naar bed, maak zijn deur open en zwaai even. Woorden zijn niet nodig. Welterusten is het standaard antwoord. Variant 2 is ook niet moeilijk. Ik zit (of hang) op de bank, hij gaat even naar het balkon, bij terugkomst zwaai ik even en hij zegt, Welterusten. Zo ook deze keer. Waarop ik zei, We zijn goed op elkaar ingespeeld. We hebben goed geoefend. Zijn reactie…
Meer Pavlov. Ik zie iemand zwaaien en zeg ‘Welterusten’. Ook op het werk. 🤣😂😅😂🤣😅😂🤣😅
Koffie Digitalix 