Hoewel Zoon over het algemeen acht van de tien dagen kookt, ben ik meestal verantwoordelijk voor de boodschappen. Zelfs op de dagen dat ik de deur niet uitga. Zoon is een goede maar ook een makkelijke kok, al gaat hij nieuwe recepten niet uit de weg. Ik maak hem er alleen niet altijd blij mee. Nadenken in plaats van op de automatische piloot draaien.
Twee van de tien dagen zorg ik voor mijzelf. Meestal ga ik dan voor iets makkelijks zoals een salade. Dat eten wij namelijk zelden en ik ben er dol op. Dit keer ging ik voor een basis van wortel, witte en rode kool. Daar overheen kiemgroenten, zeewier flakes, edamme boontjes, gebakken shitakes, sjalotje en wat witte kaas. Toen viel mijn oog op een blik corned beef. Een alltime favoriet van mij. Al jaren niet meer gehad.
Na de glutencheck verdween er een blik in mijn mandje. Genietend wandelde ik naar huis. Ging aan het werk tot het tijd was om mijn diner klaar te maken. Alles lag al op mijn bord. Het gekookte ei en de avocado schoof ik aan de kant want lekker is goed en mijn bord lag al redelijk vol. Ik pakte het blik, zocht naar het sleuteltje maar helaas. Ik had een blik zonder sleutel gekocht. Na wat twijfelachtige pogingen om een vork als sleutel te gebruiken ging ik over op grof geweld. De blikopener. Aan de breedste kant van het blik. Het was even foeteren, vloeken en zuchten maar dan heb je ook wat.
Ik weet ook weer waarom ik die blikken nooit koop. Het is te veel voor een keer. Tegen de tijd dat alle corned beef op is, heb ik er voor de komende tien jaar weer genoeg van.
Koffie Digitalix 